|
Ingeborg Meulendijks plays with scale and perspective, operating in an undefined realm between dream and reality.
Since 1997 I have been working on the project THE SECRET HOUSE, a collection of scale-models. In this project I allude to the tradition of the Kunst- und Wunderkammer, with which the 17th century collector tried to bring the world within his reach. I became fascinated by the craftmanship, the presision and atmosphere of this miniature world. With inexpensive remnant materials I created various spaces, each with its own character, open, closed, public and private. These are visualizations of an inner world, especially the intimate interiors have the power to speak to one's imagination and embroider upon the narrative. The work has become a space where the ideal and the real coincide.
The atmosphere of every space is photograghically recorded by myself, in such a way that the true scale cannot be discerned. Those who look at the photographs literally do not know what they see. Is it a "real" interior, or are we being presented with a "scale-model"? With the photography which strongly relates to the hand-made models, I try to disrupt the hasty observational behavior that a viewer at times can display.
THE SECRET HOUSE is an ongoing accumulation of scale-models, photo's, short films and works on paper. The project, initially created out of my private environment, is expanded with works reacting on site-specific environments.
Ingeborg Meulendijks speelt een spel met maten en perspectieven, en begeeft zich in het schemergebied tussen droom en werkelijkheid.
Sinds 1997 werk ik aan het project HET GEHEIME HUIS, een verzameling maquettes. In dit project verwijs ik letterlijk naar de traditie van de Kunst- und Wunderkammer, waarmee de 17de eeuwse verzamelaar probeerde de wereld binnen handbereik bijeen te brengen. Ik raakte gefascineerd door de ambachtelijkheid, de precisie en de sfeer van deze miniatuurwereld. Met goedkope restmaterialen creëer ik verschillende ruimten, elk met een eigen karakter: open, gesloten, publiek en geheim. Het zijn visualisaties van een binnenwereld, de intieme interieurs beschikken over het vermogen de eigen verbeelding aan te spreken en het verhaal verder te spinnen. Het werk is een verblijfplaats geworden waar ideaal en werkelijkheid samenvallen.
De sfeer van iedere ruimte wordt fotografisch door mij vastgelegd, op zodanige wijze dat de werkelijke grootte zich niet verraadt. Wie naar de foto's kijkt, weet letterlijk niet wat hij ziet. Is het een "echt" interieur, of een "schaalmodel" ? Met mijn handgemaakte modellen en de daarmee sterk samenhangende fotografie probeer ik het vluchtige kijkgedrag van de toeschouwer te doorbreken.
HET GEHEIME HUIS is een project dat bestaat uit maquettes, foto's, korte films en werken op papier. Dit project onstond vanuit mijn directe leefomgeving, en is inmiddels uitgebreid met werken die reageren op een specifieke of historische situatie.
Over het geheime huis
Via een spel met maten en perspectieven onderzoek ik de emotionele beleving van ruimte.
Waar ligt de oorsprong van het menselijk verlangen naar thuis? Hoe wordt een intieme ruimte ervaren? Blijken de concepten van tijd en ruimte valide om een ultieme ruimte als Thuis te vinden?
Met deze vragen begeef ik me in het schemergebied tussen droom en werkelijkheid. De binnenruimte en de betekenissen ervan zijn mijn onderzoekswereld. De kunst-en architectuurgeschiedenis is mijn gereedschapskist. Ik maak gebruik van anachronistische details, niet om het verleden te actualiseren, maar om elk begrip van tijd te doen vervluchtigen.
Sinds 1997 werk ik aan het project HET GEHEIME HUIS, dat bestaat uit sculpturale maquettes, foto's waarin de sfeer binnen iedere modelruimte wordt vastgelegd, korte videofilmpjes en werken op papier. Bij aanvang van het project "het geheime huis" verwees ik letterlijk naar de 17de-eeuwse poppenhuizen (uit de traditie van de Kunst-und Wunderkammer, waarmee de verzamelaar probeerde de wereld binnen handbereik bijeen te brengen) Ik raakte gefascineerd door de (arbeids)intensiteit, de aandacht voor het detail en het narratieve aspect van deze modelwereld. De vooroordelen t.o.v. poppenhuizen nam ik voor lief. Deze miniatuurkamers verbeeldden een binnenruimte waar het leven zich afspeelt en aanwezige voorwerpen verwijzen naar handelingen.
HET GEHEIME HUIS is een doorlopend project. Vaak ontstaan de schaalmodellen vanuit mijn direkte leefomgeving, letterlijk dicht bij huis. Het is uitgebreid met werken die reageren op specifieke, historische of opdracht-gebonden situaties. Zoals ruimten gebaseerd op herinnering en historisch onderzoek (past spaces).
De benodigde techniek, geduld en intensiteit waarmee ik de model-interieurs vervaardig blijken analoog met een contemplatieve levenshouding. Mijn bouwwerken fungeren niet als conventionele maquettes maar belichamen een eigen werkelijkheid. Het zijn visualisaties van innerlijke, mentale ruimten. Het werk is een verblijfplaats geworden waar ideaal en realiteit samengaan, een verblijfplaats waar geestelijke en concrete ruimte samenvallen.
De interieurmodellen zijn niet de laatste stap in het creatieve proces. Fotografisch leg ik de sfeer van ieder ruimte vast, zodanig dat de werkelijke grootte zich niet direct verraadt. Wie naar de foto's kijkt , weet soms letterlijk niet wat hij ziet. Is het een echt interieur of een schaalmodel? Bij presentatie laat ik de foto's sterk uitvergroten om het spel met schaal en formaat te optimaliseren.
In videofilmpjes wordt ook het exterieur van de maquette (als een, soms letterlijke, bekisting voor de binnenruimte) in beeld gebracht. Hierin worden mensen in hun verhouding tot een mentale ruimte geschetst. Via video kan ik de tijd vastleggen waarin de persoon een bouwwerk draagt, trekt, loslaat, vernielt, verzorgt. De zorgvuldig uitgekozen locatie van de handeling, een specifiek landschap of architecturale omgeving, gaat meespelen in de waarneming van het model. Is de persoon op zoek naar een plaats in de wereld , op weg naar huis, of draagt hij de lege ruimte als last? In deze korte videofilms kan ik verschillende perspectieven, zoals "van binnen uit" en" van buiten af", in elkaar laten overvloeien.
Met mijn handgemaakte modellen en de daarmee sterk samenhangende foto's/films probeer ik het vluchtige kijkgedrag van de toeschouwer te doorbreken en te verleiden tot een stille verwondering.
door Mieke Verschoor bij de tentoontstelling "houses of mind", Casa Vertigo TUe, Eindhoven (2006)
Met de binnenruimte als onderzoekswereld en de kunst- en architectuurgeschiedenis als gereedschapskist maakt Ingeborg Meulendijks visualisaties van haar onderzoek ‘het geheime huis’. In haar werken verbeeldt ze de emotionele beleving van de ruimte. Verschillende presentatievormen zoals maquettes, foto’s van de modelruimten, korte videofilmpjes en tekeningen tonen de resultaten van dit onderzoek. Haar werk bevindt zich op het grensgebied van beeldende kunst en architectuur en laat fictie en werkelijkheid vloeiend in elkaar overlopen.
Geïnspireerd door 17e eeuwse schilderijen van Vermeer, De Hooch en Saenredam en de 17e eeuwse Hollandse kabinetpoppenhuizen nam Ingeborg de vooroordelen over deze laatste voor lief en besloot op een overeenkomstig fascinerende, verhalende en gedetailleerde wijze te werk te gaan. De bouwwerken zijn geen conventionele maquettes die in een latere fase gerealiseerd dienen te worden. Het zijn presentaties van intieme binnenruimtes, omhult door de anachronistische sfeer van hout, handwerk en detail. Aspecten uit haar directe leefomgeving, historische situaties, herinneringen en historisch onderzoek vormen de bron van haar interieurmodellen. Het bouwen van de ruimte gaat haar niet in de eerste plaats over techniek en prestige, maar om het construeren van een plek waar je wérkelijk graag zou willen zijn.
door Mieke Verschoor (vervolg)
In de videofilmpjes komen het exterieur en de omgeving van de maquette aan bod. Een specifieke handeling of architecturale omgeving beïnvloedt hier de waarneming van het model. De filmpjes laten daarbij het beeld “van binnen uit” en “van buiten af” in elkaar overvloeien.
Fotografisch legt ze vervolgens de sfeer van de interieurmodellen vast. Zódanig dat de toeschouwer zich soms letterlijk verward afvraagt of de foto nou van een echt interieur is of van dat zo juist bestudeerde schaalmodel? Dit spel van schaal en presentatie tracht en weet het vluchtige kijkgedrag van velen te doorbreken. Die sprong in de schaal intrigeert en verwart.
|
|
